Czy wiesz że…

Zbyt duża twardość utrudnia dokładne obrobienie docieraka oraz sprzyja rysowaniu docieranej powierzchni przez twarde cząstki proszku ściernego zawartego w paście. Zbyt mała twardość prowadzi do szybkiej utraty kształtu i zużycia docieraka. Stosuje się kilka rodzajów past do docierania, które powszechnie rozróżnia się pod względem koloru. Pasta zielona – o ziarnistości 1200 (ziarna wielkości 5 p) stosowana przy docieraniu powierzchni prowadzących par precyzyjnych oraz wspólnym (igła z korpusem) docieraniu gniazda rozpylacza. Pasta biała – o ziarnistości 800 (ziarna wielkości 10 p) stosowana do docierania stożków w rozpylaczach, powierzchni czołowych oraz tych powierzchni prowadzących, na których występują większe nierówności. Pasta siwa – o ziarnistości 400 (ziarna wielkości rzędu 28 p) stosowana do zgrubnego docierania zużytych gniazd w korpusach rozpylaczy i zaworów w przypadku występowania dużych nierówności lub różnic kątowych stożków. Składnikami past do docierania są zwykle (masowo): proszek ścierny – 74%, cerezyna – 9%, łój – 17%. Jako proszki ścierne bywają stosowane: elektrokorund (tlenek aluminium – A1203) oraz karborund (węglik krzemu – SiC).

Żadna część jak i całość treści zawartych na www.geneus.pl nie może być powielana i rozpowszechniania w jakiejkolwiek formie i w jakikolwiek sposób (w tym także elektroniczny lub mechaniczny lub inny na wszelkich polach eksploatacji) włącznie z kopiowaniem, szeroko pojętą digitalizacją, w tym także zamieszczaniem w Internecie – bez pisemnej zgody HDS Serwis sp. z o.o. Jakiekolwiek użycie lub wykorzystanie utworów w całości lub w części (także przekształconych) bez powyższej zgody stanowi naruszenie prawa i jest zabronione pod groźbą kary oraz może być ścigane prawnie.